فریتی

feriti — Wed, 25 Nov 2009 18:35:18 GMT

داخلی...روز...تاکسی..

نشستی اون گوشه حواست هم به دنیا و مافیها نیست، خانوم عظیم الجثه با کون مبارک و کلی کیف و بند وبساطش تورو هدف میگیره و انقدر عقب عقب میاد تا وقتی دقیقاَ بشینه روی سرت...

یهو صحنه تاریک میشه...

و ادامه داستان...

داخلی... شب.. تاکسی

مسالتن: تو تاکسی بشینی پنجاه و۱کیلو هم بیشتر نباشی...بطور طبیعی روزی چند بار خسوف و کسوف میبینی...حالا نماز آیات واجبتره یا بدنسازی ؟

feriti — Fri, 20 Nov 2009 14:37:18 GMT

گاهی یه خرت و پرتهایی رو با چنگ و دندون یه گوشه ی دلت نگه میداری اما هر وقت میری سراغش میبینی فقط برای تو تازگی داره برای اون یکی خیلی وقته که از مد افتاده...بازم دلت نمیاد بریزیش دور، به خودت میگی ولش کن بذار همونجا بمونه شاید یه روز به درد بخوره...مدتها سراغش نمیری... توام مث بقیه دل رو میذاری کنار و راهتو میگیری میری سراغ دو دو تا چهار تا کردن... تو انتخاب هات محافظه کار میشی گرچه دلت نمیخواد...توام مث بقیه مشغول حساب کتاب میشی...اما یه روز خسته میشی و به خودت میای میری سراغ خرت و پرتها که میبینی ای دل غافل دیگه خبری ازش نیست ...اونوقت خودت میمونی و ماشین حسابت...بشین بازم حساب کتاب کن...

feriti — Mon, 09 Nov 2009 20:32:18 GMT

من: به به رسیدن به خیر.. مرخصی خوش گذشت؟

ایشون: بد نبود..اینورا چه خبر؟

من: هیچ خبر... عروسیه خر...

ایشون:اوهوممم

من: راستی حالا کی میرین ماه عسل؟!!!

* لعنت به تکیه کلامی که بی موقع ساطع شود ،آبرومون ریزید

feriti — Fri, 06 Nov 2009 15:43:18 GMT

فکر کنم دیگه واقعن لازمه که یه سفره پنج تنی... ابلفرضی...نماز آیاتی چیزی نذر کنم برای تشکر از آقای خدا... باید خوشحال باشم که چترباز نشدم... چون اگه میشدم مطمئنم که امکان نداشت اون بالا چترم باز بشه... همون بار اول با مخ میومدم زمین و چهره در نقاب خاک میکشیدم...

خوشحالم که یه آدمی تو زندگیم نیست که دلش بخواد بهم کادو بده وگرنه حتمن اولین بار یه پاراگلایدر میداد و من با مغز مبارک میخوردم به صخره و به جای خود یارو لب عزرائیل رو می بوسیدم...

خدایا حتی ممنونم که گذرم به دریا و آبهای آزاد نیفتاد و گرنه حتمن تا حالا تو شکم نهنگ پیش پدر ژپتو داشتم جدول حل میکردم...یا اینکه مرغ ماهیخوار چشمهامو در اورده بود...

حالا که رو زمین هستم خوبیش اینه که فقط محکم میخورم به درهای بسته و گرچه یه کم هم دردم میاد و صداش رو همه عالم میشنوند... اما لااقل دیگه آسیب جانی که نمیبینم...

*باز من یه امتحان دادم و شش ماه چشم انتظار بودم و باز قبول نشدم و قسم میخورم که خونده بودم...سوگند یاد میکنم که امتحانم رو خوب داده بودم...اما خب شانس که نباشد جان در عذاب است...پس جان هم چه بهتر که نباشد..

feriti — Sat, 31 Oct 2009 19:05:18 GMT

پی نوشت ۱: از قوانین طبیعت اینه ...هی تشویق کن...هی به یکی بگو تو میتونی تو میتونی... آخر که تونست میاد بهت میگه حالا دیدی که میتونم بدبخت؟.کو...ت سوخت؟ مسلمه که میسوزی اما خب نه به اون دلیل...

پی نوشت ۲: هیچ کس باورت نکرد؟ هیچ کس چشمی برایت تر نکرد؟ هیچ کس شعر تورا از بر نکرد؟هیچ کس؟ حتی خودت؟ بهتر نیست از همین راهی که اومدی برگردی بری فوت کنی عزیزم؟

پی نوشت۳: شدیداْ و موکداْ پست قبلی رو پس میگیرم ..دمدمی ام دیگه..اون پست در شرایطی صادر شد که به آدمهایی در شرایط بدتر از خودم فکر میکردم... حالا دقیقاْ بر عکس فکر میکنم...هر وقت حسش بود میخوام یه لیست کامل از چیزایی که ندارم رو بنویسم...دارن خیلی زیاد میشن میترسم حساب از دستم در بره...آخه به جز چیزایی که نداریم چیز دیگه ای نداریم که بخواهیم حسابشو نگه داریم.

feriti — Fri, 30 Oct 2009 17:43:18 GMT

بعضی وقتها یک ذره شکر گزار بودن هم بد نیست... برای من که خیلی کم به فکرش میافتم...کاش یکی بود که بهم یادآوری میکرد...

feriti — Tue, 27 Oct 2009 18:42:18 GMT

نگاهت که میکنم باز همان بیماری قدیمی ام عود میکند...گشادیِ مجرایِ... خب اینجا خانواده رد میشود بهتر است اسمش را نگویم... تو که خوب میدانی مرضم چیست...هوووف...میدانی وقتی میبینمت سرم درد میگیرد ...بعد هم آن خمیازه های لعنتی امانم را میبرد و انقدر تکرار میشود که اشک در چشمانم حلقه میزند...هر کس رد میشود میپرسد گریه کردی؟!!...میدانی...تورا که میبینم مثل مرغ پر کنده هی دنبال بهانه میگردم که از جلو چشمم دورت کنم...به هر دری میزنم... از وبگردی گرفته تا کندن محاسن لنگ و پاچه و پشت لب و زیر ابرو...خلاصه هر کار عبثی که فکرش را بکنی... یادت هست آن شبهای امتحان خوابگاه را ... تا نصفه های شب میرفتم پای تلفن می نشستم با پسرک حرف میزدم تا مبادا یه وقتی جلو دیگران چشمم توی چشم تو بیفتد...میدانی اصلا عوض نشده ام ... حالا هم به محض اینکه پایم به خانه میرسد هشتک و پشتک همه ی سریالهای کره ای از سام سون گرفته تا ققنوس (البته به جز جومونگ) را در می آورم که ریخت تو را نبینم... عزیزم آن روزهای "من یار مهربانمت" گذشت...این روزها دیگر هر جا پای درس خواندن در میان باشد همان کار دیازپام را برایم میکنی...گرچه دلم نمی خواهد...اما بیماری ام را که میدانی... امانم را بریده لامصب!!

پی نوشت:بابا به خدا منم هستمش اما موضوع اینه که اسم درس روش نباشه... که اگه باشه مریضیه میاد..

feriti — Fri, 23 Oct 2009 14:42:18 GMT

دوست عزیز بیا فک خودت رو سرویس و وقت من را رو تلف نکن...هر روز میایی یک قسمت از سریال دلنوازان را تعریف میکنی که چی؟ من که هیچوقت نگاهش نمیکنم ... این هم مثل جومونگ میشه ها... همه دو هزار و دویست و چهل و دو قسمتش رو تعریف کردی و من آخرش نفهمیدم دعوای هانی ها و چوسانی ها سر چی بود...

feriti — Sun, 18 Oct 2009 19:22:18 GMT

اتل متل جدایی

عروسکم کجایی؟

گاو حسن پریشون

یه دل دارم پر از خون

عشقم رفته هندستون

خونم شده قبرستون

یه عشق دیگه بردار

یه دنیا غصه بردار

اسمشو بذار بچگی

تا آخر زندگی

آچین و واچین تموم شد

عمر منم حروم شد...

feriti — Mon, 12 Oct 2009 16:01:18 GMT

نوازش

منو حالا نوازش کن که این فرصت نره از دست

شاید این آخرین باره که این احساس زیبا هست

منو حالا نوازش کن همین حالا که تب کردم

اگه لمسم کنی شاید به دنیای تو برگردم

هنوزم میشه عاشق بود تو باشی کار سختی نیست

بدون مرز با من باش اگرچه دیگه وقتی نیست

نبینم این دم آخر تو چشمات غصه میشینه

همه اشکاتو میبوسم میدونم قسمتم اینه

تو از چشمای من خوندی که از این زندگی خستم

کنارت اونقدر آرومم که از مرگ هم نمیترسم

تنم سرده ولی انگار تو دستای تو آتیشه

خودت پلکامو میبندی و این قصه تموم میشه

نبینم این دم آخر تو چشمات غصه میشینه

همه اشکاتو میبوسم میدونم قسمتم اینه...

پی نوشت:اون لحظه ها هیچکی فکر نمیکنه که شاید فردایی نباشه...

دستم از دنیا کوتاه شد.. نمُردم اما خوب لَپی ام مُرد.. بیچاره عمر خودش رو کرد و کاملن پوکید و پوکه اش هم الان جلو چشمم هست... تا وقتی که دل به دریا بزنم و یکی دیگه دست و پا کنم باید یکی بزنم تو سر خودم ده تا بزنم تو سر این بی شعور که تو این وانفسای بی پولی و بحران اقتصادی منو تنها گذاشت و رفت...یه جایی نوشته بودم که جزء چیزهایی هست که خیلی دوستش دارم راست گفتم ..طفلی عصای دستم بود.. حالا که باید واسه یک ساعت کامپلوتر سواری دست کم دو ساعت مویه زاری کنم میفهمم چقدر با معرفت بود ... خدا بیامرزه همه ی اسیران خاک رو